Er það bara ég eða minna lyktir Hannesarmálsins, þ.e. iðrun Hannesar og loforð hans um bót og betrun, óþægilega á endinn á örsögunni minni um Hannes? Það skyldi þó aldrei vera að Hannes hafi rekist á söguna og fengið frá henni innblástur? Það verður reyndar að teljast frekar ólíklegt. Það er eiginlega líklegra að ég hafi öðlast einhverskonar spámannshæfileika sem brjótast svo fram í örsögum. Eina leiðin til að sannreyna þetta er að skrifa fleiri sögur.
Annars verð ég að lýsa yfir vonbrigðum mínum með það hvernig Háskólinn ákvað að taka á þessu máli. “Skamm skamm Hannes! Svona má maður ekki!” Rektorinn sló létt á fingur Hannesar og allt er fallið í ljúfa löð. Virðing skólans beið óneitanlega hnekki útaf þessu fíaskói. Ef að brottrekstur kom ekki til greina hefði a.m.k. mátt veita Hannesi stöðulækkun.
um að gera að veita honum stöðuhækkun!
hann er búinn að fá skammirnar, þá er ekkert annað eftir…
!rugl!